رباعی شمارهٔ ۱۷۲

برداشت: فلک (و آنچه که مردم از دست او می‌نالند) بطور آهسته و خصوصی به‌من گفت که «مردم فکر می‌کنند که من کاره‌ای هستم و همه‌چیز را من تعیین می‌کنم!

برداشت: راستش این‌است که اگر کاره‌ای بودم، خودم را از این گردش و سرگیجه نجات می‌دادم!