رباعی شمارهٔ ۱۷۱

شاعر به کارگاه یک سفال‌گر رفته است و با دیده خِرد دیده است که استاد کوزه‌گر چه بی‌پروا از خاک آدم‌های مغرور و صاحب‌مقام و از خاک آدم‌های گدا و نیازمند، کوزه می‌سازد.