رباعی شمارهٔ ۱۶۶

این شعر درباره غنیمت شمردن وقت و سپردن آن به مستی و گذراندن اوقات در دامن زیبای طبیعت سروده شده و شاعر می‌گوید وقتی که باده می‌نوشی شاد باش و دل به دنیا مبند که بسیار افراد بزرگ‌تر و مهمتر از ما را روزگار کُشته و خاک کرده است.