رباعی شمارهٔ ۱۶۵

در این شعر، شاعر از حسرت و آرزو برای رهایی از مشکلات و محدودیت‌های زندگی خود صحبت می‌کند. او به تصوری از امید اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر می‌توانست به آزادی و عدم (وضعیتی فراتر از زندگی مادی) برسد، می‌توانست خود واقعی‌اش را پیدا کند. این احساس، نشان‌دهنده تنگناهای وجودی و longing (آرزو) برای رهایی است.