رباعی شمارهٔ ۱۶۱

این اشعار بیانگر این نکته است که اگر به اسرار و معماهای زندگی نرسی و از دانایان نکته‌سنج چیزی نیاموزی، به حقیقت و بهشت واقعی دست نخواهی یافت. بنابراین، در این دنیا باید با شهود و درک عمیق به دنبال جستجوی حقیقت بود تا به سعادت و بهشت واقعی رسید.