رباعی شمارهٔ ۱۵۷

این شعر به این موضوع اشاره دارد که تمامی چیزهایی که از دنیا به دست می‌آوریم، مانند غذا یا لباس، همگی موقتی و زودگذرند. اگر در تلاش برای به دست آوردن آن‌ها زحمت می‌کشی، معذور خواهی بود، اما باید مراقب باشی که عمر گران‌بهایت را برای چیزهای بی‌ارزش نفروشی و در نظر داشته باشی که باقی چیزها ارزشی ندارند.