رباعی شمارهٔ ۱۵۴

این قطعه شعر به زیبایی گل و شادی بلبل اشاره دارد. شاعر از طلوع صبح (صبا) و زیبایی گل سخن می‌گوید که بر روی آن دامن گل چاک شده است. بلبل از زیبایی گل خوشحال و شاداب است. شاعر همچنین به نکته‌ای عمیق اشاره می‌کند که گل، با گذشت زمان، در خاک فرو می‌رود و ما نیز به خاک برمی‌گردیم؛ بنابراین، لذت بردن از زیبایی‌ها در لحظه‌های زندگی اهمیت زیادی دارد.