رباعی شمارهٔ ۱۵۰

این اشعار به اندیشه‌ای فلسفی اشاره دارد که به بیهوده بودن زندگی و گذران عمر می‌پردازد. شاعر از بی‌فایده بودن آمدن و رفتن انسان‌ها و نابودی آرزوها صحبت می‌کند و با تاسف می‌گوید که زندگی نازنینان هم در نهایت به خاک و دود تبدیل می‌شود. به طور کلی، این اشعار به زوال و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند.