رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۴۸

سرودهٔ خیام
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

نتوان دل شاد را به غم فرسودن

وقت خوش خود به سنگ محنت سودن

۲

کس غیب چه داند که چه خواهد بودن

مِیْ باید و معشوق و به کام آسودن

بازگشت به سروده‌های خیام