رباعی شمارهٔ ۱۴۷

این بیت اشاره به این دارد که کسانی که در پی لذت‌های دنیوی و عشق هستند، نباید نگران ظاهرمردی و زهد باشند. زیرا اگر عاشق و مست عشق باشند، دیگر بهشت و مقام‌های عالی را نخواهند دید. به عبارت دیگر، عشق و مستی عمیق باعث می‌شود که فرد به چیزهای معنوی و روحانی کمتر توجه کند.