رباعی شمارهٔ ۱۴۶

در این شعر به موضوع گذر زمان و تغییر نسل‌ها اشاره شده است. شاعر از افرادی صحبت می‌کند که در گذشته زندگی کرده‌اند و به تدریج و یکی یکی از دنیا رفته‌اند. همچنین به یک حس نوستالژیک اشاره دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند نشانی از بازگشت آن‌ها را بدهد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که باید از داستان‌ها و تجربیات گذشته عبرت گرفت و به راهی نو و متفاوت پرداخت.