رباعی شمارهٔ ۱۴۳

در این ابیات، شاعر به دو گروه از مردم اشاره می‌کند: گروهی که در جستجوی فهم عمیق دین هستند و گروهی که به اشتباه در مسیر یقین افتاده‌اند. او نگران است که روزی صدایی بلند شود و آن‌ها را از نادرستی راهشان آگاه کند، چرا که حقیقت دین نه در باورهای نادرست آن‌هاست و نه در آنچه که فکر می‌کنند درست است.