رباعی شمارهٔ ۱۴۱

شاعر در این دو بیت به توصیف شخصیتی می‌پردازد که از تمام چیزهایی که مردم برای آن حرص می‌زنند دوری کرده و از فلسفه‌ها، از تمامی تعصبات و باورهای معمول فاصله گرفته است. او نه به کفر و نه به اسلام، نه به دنیا و نه به دین، و نه به حق و حقیقت اعتقاد دارد.