رباعی شمارهٔ ۱۳۸

شاعر در این چهارخطی به مخاطب می‌گوید که از غم و اندوه دنیا بپرهیزد و به جای آن لحظاتی را به شادمانی بگذراند. او همچنین اشاره می‌کند که اگر دنیا وفادار و پایدار بود، نوبت شادی و خوشی به او نمی‌رسید و باید از دیگران انتظار نداشت. در واقع، به نوعی به پذیرش و لذت بردن از زندگی دعوت می‌شود.