رباعی شمارهٔ ۱۲۹

این بیت به بیان این موضوع می‌پردازد که دشمن به اشتباه خود را فلسفی معرفی کرده است. گویا راوی می‌داند که او حقیقتاً فلسفی نیست، اما به دلیل غم و مشکلاتی که دارد، خود را در وضعیت نامشخصی احساس می‌کند و نمی‌داند دقیقاً چه کسی است. در واقع، با وجود آگاهی از واقعیت، محاصره‌ی غم باعث بلاتکلیفی او شده است.