رباعی شمارهٔ ۱۲۷

این ابیات بیانگر احساس عدم تعلق و ناپایداری در زندگی هستند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چون در این دنیا هیچ جایگاه ثابتی ندارد، بی‌می و معشوق بودن خطایی بزرگ است. او از نگرانی‌ها و امیدها نسبت به گذشته و آینده سخن می‌گوید و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که وقتی خود را ترک کند، دیگر هیچ چیزی برایش اهمیت نخواهد داشت.