رباعی شمارهٔ ۱۲۱

در این ابیات شاعر از دوستانش می‌خواهد که به جای نگرانی درباره فردا، در همین لحظه زندگی کنند و از آن لذت ببرند. او تأکید می‌کند که در آینده، وقتی از این دنیا می‌گذریم، با کسانی که سال‌ها عمر کردند، در یک سرنوشت خواهیم بود. پس بهتر است از لحظات فعلی بهره ببریم.