رباعی شمارهٔ ۱۱۶

در این بیت، خیام به ما می‌گوید که اگر از شراب مستی و خوشی می‌چشیم، باید از لحظات زندگی لذت ببریم. همچنین اشاره می‌کند که با معشوق یا زیبایی نشستن نیز خوشی دارد. در نهایت، او به این نکته مهم می‌رسد که چون زندگی پایان‌پذیر است و در نهایت به نیستی می‌رسیم، باید در همین حال زندگی را با خوشی و شادی سپری کنیم.