رباعی شمارهٔ ۱۱۴

در این شعر، مرغی بر باره طوس نشسته و در برابر خود کله کیکاووس را قرار داده است. آن مرغ در حال ناله و افسوس خوردن است و از فقدان بانگ جرس‌ها و ناله کوس‌ها که مثلاً نماد شادی یا زندگی هستند، غمگین است. این تصویر حاکی از یک حس تأسف و یادآوری لحظات خوش گذشته است.