رباعی شمارهٔ ۱۱۰

شعر به ما یادآوری می‌کند که در سحرگاه بیدار شویم و از لحظات زندگی بهره‌برداری کنیم. در اینجا به اهمیت نوشیدن از شادابی زندگی (که با باده لعل نمادین است) اشاره می‌شود و این نکته را مطرح می‌کند که این لحظات ارزشمند و گذرا هستند و ممکن است دیگر هرگز دشوار به دست نیایند. بنابراین، باید قدر آن‌ها را دانست و از آن‌ها بهره برد.