رباعی شمارهٔ ۱۰۸

شعر بیان می‌کند که چون زندگی ابدی نیست، باید از لذت‌های جوانی استفاده کرد. غم ممکن است مانند آتش سوزنده باشد، اما همان‌طور که آب زندگی‌بخش است، باید از آن لذت برد و زندگی را چشید.