رباعی شمارهٔ ۱۰۶

در این بیت، شاعر به مفهوم زندگی و زمان اشاره دارد. او می‌گوید که در جهان ناپیدا، جامی وجود دارد که همه را به دور خود جلب می‌کند. وقتی نوبت به تو می‌رسد، افسوس نخور و با خوشدلی از آن بهره‌برداری کن، چون زندگی همیشه با مشکلات و چالش‌ها همراه است. در واقع، این دعوت به شادزیستی و لذت بردن از لحظات است.