رباعی شمارهٔ ۱۰۴

این شعر درباره‌ی انسان‌هاست که به خاک و قبر تبدیل شده‌اند و با مرگ خود به گرد و غبار پیوسته‌اند. هر ذره از آن‌ها با دیگر ذرات ارتباط دارد و متوجه حال خود نیستند. شاعر به نوعی به شراب بی‌خبری اشاره می‌کند که افراد را به حالت مستی رسانده و آن‌ها از همه چیز غافلند.