رباعی شمارهٔ ۱۰۲

این شعر به این نکته اشاره دارد که به دل خود غم‌های این دنیا را نخور. غم‌ها و مشکلات به صورت بیهوده‌ای وجود دارند و چه بسا که گذرا هستند. بنابراین بهتر است که خوش باشیم و به غم‌های گذشته و چیزهای بی‌معنا فکر نکنیم.