رباعی شمارهٔ ۱۰۱

این ابیات از شاعر بیانگر حس درد و غم ناشی از زندگی است. او می‌گوید که آسمان و سرنوشت فقط غم و اندوه به زندگی انسان افزوده و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایش را بگیرد. همچنین اشاره می‌کند که اگر کسانی که هنوز به دنیا نیامده‌اند بدانند که ما از مشکلات زندگی چه می‌کشیم، دیگر تمایل به آمدن به این دنیا نخواهند داشت. در کل، این ابیات تأکید بر تلخی‌های زندگی و ناامیدی از آن دارند.