رباعی شمارهٔ ۱۰۰

این ابیات به بررسی بی‌فایده بودن نگرانی و تفکر بیهوده درباره زندگی می‌پردازد. شاعر از دوستش می‌خواهد که نسبت به وجود خود چگونه می‌اندیشد و از او می‌خواهد که به جای دل‌مشغولی به زندگی خوش بگذرانند، زیرا تدبیری برای او از قبل در نظر گرفته نشده است. پیام کلی این ابیات تأکید بر لذت‌بردن از زندگی و رها کردن نگرانی‌های بی‌فایده است.