رباعی شمارهٔ ۸۸

این شعر به توصیف بهشت و نعمت‌های آن می‌پردازد. در آن به زیبایی‌های بهشت، همچون حور و کوثر، و خوشمزگی‌های می و شیر و شهد اشاره شده است. شاعر از مخاطب می‌خواهد تا قدحی از باده پر کند و بر دستش بگذارد، زیرا او معتقد است که لذت آنی (نقد) از لذت‌های طولانی‌مدت (نسیه) بهتر است.