رباعی شمارهٔ ۸۵

این ابیات به این معناست که در دنیای مادّی هیچ چیز پایدار نیست و گل‌ها و زیبایی‌های زندگی ممکن است نابود شوند. اگر باران هم بر زمین ببارد، ممکن است به درد و رنج‌های عزیزان منجر شود. به نوعی، شاعر به ناپایداری دنیا و حوادث تلخ زندگی اشاره دارد.