رباعی شمارهٔ ۸۳

این شعر درباره ریشه غم و اندوه است که شاعر آن‌را در طمع و حرص و نیز قضاوت درباره خوب و بد روزگار دانسته است و در ادامه می‌گوید بهتر است زندگی خود را با زیبارویی سپری کنی و آن‌را به ‌شادی بگذرانی که این تنها چیزی است که آدمی دارد و آن‌هم گذراست و باید قدر آن‌را بداند.