عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
یا در پی نیستی و هستی گذرد
دربارهٔ این سروده
شاعر در این رباعی، به تو میگوید که لحظهای تأمل و تفکر کن؛ زندگی و عمری که پایان آن مرگ است چرا درباره بود و نبود آن نگران هستی؟ پس همانبهتر که آنرا به شادی و خوشی بگذرانی تا بهرهای برده باشی که همه غمها از خودپرستی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
می نوش که عمری که اجل در پی اوست
آن به که به خواب یا به مستی گذرد