رباعی شمارهٔ ۷۲

این ابیات به مفهوم جستجوی حقیقت و آزادگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید تا زمانی که راه قلندری (سلوک و سیر معنوی) طی نشود، تغییر در باطن و ظاهر صورت نمی‌گیرد. همچنین بیان می‌کند که اگر به دل سوختگان ننگری و برای خود دلدادگی و آرزو داشته باشی، به حقیقت آزادگی نخواهی رسید. درواقع، برای رسیدن به آزادی و تحول، باید از خواسته‌های دنیوی و خودخواهی دست کشید.