تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد؟
چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد؟
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به این موضوع اشاره میکند که آدمی تا چه حد تحت تأثیر ظواهر دنیا و زیباییها قرار میگیرد و به دنبال چیزهای ظاهری میگردد. او میپرسد که چگونه میتوان به زشتیها و زیباییها دل بست و در نهایت، هر چه باشد، همه چیز در نهایت به خاک برمیگردد. به نوعی، شاعر به عدم ماندگاری دنیا و بیفایده بودن وابستگی به آن نکته میزند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گر چشمهٔ زمزمی و گر آب حیات
آخر به دل خاک فروخواهی شد