رباعی شمارهٔ ۶۷

شاعر در این ابیات به احساسات خود از تغییرات زمان و زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که با گذر زمان پیر شده  و دیگر نمی تواند کار هایش را به درستی و نیکویی انجام دهد. وقتی که جانش تصمیم به رفتن می‌گیرد، او از جانش می خواهد که نرود و جان پاسخ می دهد که نمی‌تواند نرود زیرا جسمش در حال نابودی است