رباعی شمارهٔ ۶۱

شاعر در این ابیات به بیان تجربه‌های انسانی می‌پردازد. او می‌گوید که از رنج و سختی، انسان به بالندگی و رشد می‌رسد. همچنین، اشاره می‌کند که مانند آب‌زده‌ای که درون صدف محبوس است، انسان نیز می‌تواند به رشد و تغییر برسد. در نهایت، او تأکید می‌کند که حتی اگر مال و ثروت از بین برود، هویت و وجود انسان باقی می‌ماند و پس از تهی شدن، دوباره می‌توان به سمت پر شدن و غنای جدید حرکت کرد.