رباعی شمارهٔ ۵۴

این بیت شعر به توصیف افرادی می‌پردازد که در فضیلت و رفتار نیکو به جمع دوستان و آشنایان خود پیوسته‌اند. آن‌ها در تاریکی شب به دلایل خاصی از واقعیات دور شده و به خواب رفته‌اند، گویی تنها به داستان‌ها و خیال‌ها قناعت کرده‌اند و از راهی که باید بروند، دور شده‌اند.