رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۷

سرودهٔ خیام
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

می نوش که عمر جاودانی این است

خود حاصلت از دور جوانی این است

۲

هنگام گل و باده و یاران سرمست

خوش باش دمی که زندگانی این است

بازگشت به سروده‌های خیام