رباعی شمارهٔ ۳۷

در این ابیات شاعر به زیبایی و نشاط طبیعت اشاره دارد و می‌گوید که وقت شادی و لذت بردن از گل و سبزه است، زیرا این زیبایی‌ها سریعاً به پایان می‌رسند و به خاک تبدیل می‌شوند. بنابراین، از ما می‌خواهد که با نوشیدن و چیدن گل‌ها از این لحظات استفاده کنیم، زیرا به زودی این نعمت‌ها در گذر زمان از بین خواهند رفت.