رباعی شمارهٔ ۳۲

در این ابیات بیان می‌شود که در پرده‌های راز، هیچ کس به حقیقت دسترسی ندارد و هیچ انسانی از تقدیر و سرنوشت خود باخبر نیست. همچنین اشاره می‌شود که تنها جایی که انسان می‌تواند به آن پناه ببرد خاک و زمین است. در پایان، توصیه می‌شود که از زندگی و لذت‌های آن غافل نشوید، زیرا داستان زندگی و سرنوشت به این سادگی‌ها پایان نمی‌یابد.