رباعی شمارهٔ ۳۰

این ابیات اشاره به ارزش و جایگاه خاک دارند که به نظر می‌رسد نمادی از نادانی و بی‌خبری است. همچنین، خاک به عنوان اصلی‌ترین عنصر ساخت‌وساز و جایگاه انسان‌ها، از جمله وزیران و پادشاهان، به تصویر کشیده شده است. در واقع، هر چیزی که بر روی این خاک بنا می‌شود، نشان‌دهنده‌ی تلاش و هوش انسان‌هاست.