رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۵

سرودهٔ خیام
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

چون بلبل مست راه در بستان یافت

روی گل و جام باده را خندان یافت

۲

آمد به زبان حال در گوشم گفت

«دریاب که عمر رفته را نتوان یافت»

بازگشت به سروده‌های خیام