چون ابر به نوروز رخِ لاله بِشُسْت
برخیز و به جامِ باده کن عزمِ دُرُسْت
دربارهٔ این سروده
این رباعی دعوت است از الهام گرفتن از طبیعت و شاد بودن همچون لاله بهاری که ابر بهاری رخ او را شاداب و سرخ کرده و غنیمت شمردن عمر کوتاه که باید چنان به آن نگاه کرد که سبزهزاری است که از خاک ما روییده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
کاین سبزه که امروز تماشاگهِ توست
فردا همه از خاک تو برخواهد رُسْت