این کهنه رباط را که عالم نام است
وآرامگه ابلقِ صبح و شام است
دربارهٔ این سروده
این ابیات به توصیف عالم (جهان) میپردازند و آن را به یک کاروانسرای قدیمی تشبیه میکند که شب و روزهای زیادی را دیده و شاهان بزرگی چون جمشید و بهرام بر دیوارهای آن تکیه کردهاند و جشنها برپا کردهاند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بزمیست که واماندۀ صد جمشید است
قصریست که تکیهگاه صد بهرام است