رباعی شمارهٔ ۶

در این ابیات، شاعر به حالت شور و شیدایی خود اشاره دارد. او خود را در مکانی خراب می‌بیند که در آن به می و خوشی و راز و نیاز می‌پردازد. او از همه امیدها و ترس‌ها آزاد است و هیچ نگرانی از دنیای مادی و عناصر طبیعی ندارد. احساس آزادی و رهایی او در مقابل مشکلات و دردها به وضوح مشهود است.