رباعی شمارهٔ ۵

خیام میگوید،درسته که من در این دنیای مادی هم رنگ و رخ زیبایی دارم و هم قد و بالای رعنایی،که تمام اینها نعمتی‌ است که خدا به من عطا کرده،اما درنهایت قرار است با وجود این زیبایی‌ها به مرگ برسم،و اکنون از طرب‌خانه خاک،یعنی جایی که همه مخلوقات خدا به آنجا منتهی میشوند میپرسد که خدایا پس برای چی اصلا من را آفریدی که در آخر بمیرم؟