بیات اصفهان

برداشت: بهار این تصنیف را در تبعید خود در سال ۱۳۱۲ نوشته و آن را به مردم اصفهان تقدیم کرده است.

برداشت: به اصفهان برو و ببین که چقدر زیباست، مثل بهشتی دوم که با رود زنده‌رودش پر از زندگی است. از طرف ما هم برای این زیبایی سلامی بفرست.

برداشت: به خاطر وفاداری، از جلفا دور شو و به گل چهرگان سلام ما را برسان.

برداشت: شهر زیبای قصر چلستون.

برداشت: به باغ زیبا و سرسبزش سر بزن.

برداشت: اگر یار بی‌وفا از دست برود...

برداشت: بر روی پل بایست و او را جست و جو کن.

برداشت: در محله کرج بنشین و به یاد شاه عباس بوی دلبر را استشمام کن و از او شراب بنوش. تا جایی که می‌توانی به دنبال او بگرد و از زیبایی‌هایش بهره‌مند شو.

برداشت: غیر از شادی و خوشی، هر چیز دیگری در زندگی ممنوع و ناراحت‌کننده است.

برداشت: برای مدتی در دنیایی شاد و خوشحال زندگی کردن، بدون هیچ نگرانی و غمی، در کنار محبوبی دلربا بودن و با هم بودن، همراه و دوست یکدیگر بودن.

برداشت: ای بت اصفهان، لطفاً برای ما که غریب هستیم، کمی شراب جلفا را بیفکن. ای ماه، بر ما غریبان رحم کن و کمک کن.