باد خزان (در افشاری)

برداشت: باد خزان وزید و سبب شد که چهرهٔ گل با خود رنگ و روحش را از دست بدهد و به حالت پژمردگی برسد.

برداشت: لشکر خزان به وضوح از هر دو طرف ظاهر شد، و مانند ابرهای در بهمن، چشمه‌ای از خون از چشمان من سرازیر شد.

برداشت: مرغ سحر با صدای غمگینش از درد آشیانه‌اش ناله می‌کند و به شعله‌های آتش در دنیا اشاره می‌کند که آشیانه‌اش را نابود کرده است.

برداشت: ای محبوب من، دلی در این دنیا روشن شد.

برداشت: خداوند به خاطر دردی که استاد تحمل کرده، جمال دلخواه را از او گرفته است.

برداشت: از ظلم و ستم آسمان ناله و فریاد می‌زنیم که برای نابودی ما حکم صادر کرده است.

برداشت: کشور در آشفته حال است و مردم در حال ناله و زاری هستند، در حالی که چهره‌هایشان در زیر نقاب‌های سیاه و حزن‌آور پنهان شده است.

برداشت: چه کنم از درد و غم که بی‌تابی بر من مستولی شده است، تا کی باید این ذلت و رنج را تحمل کنم؟

برداشت: بیا ای ماه من، مرا از خطرات و مشکلات رهایی بخش.