در حجاز (غزل ضربی)

برداشت: عزیز من، ای گوهری که بر تارک وجود من می‌درخشی، لحظه‌ای از محبت و وفا دور نشو و در کنارم بمان.

برداشت: ای گل دلبر من، زیبایی تو آنقدر دلنشین است که آرزو دارم برایت دل ببرم و تنها تو را بپرستم.

برداشت: آه از تو که پروانه‌ای که به شمع تو عشق می‌ورزد، به خاطر زیبایی تو نابود می‌شود و من هم مانند او بی‌بال و پر مانده‌ام.

برداشت: عشقت آنقدر در دل من آتش به پا کرد که حتی خاکستر وجودم هم باقی نماند.

برداشت: ای پرنده صبح، این نامه را ببر پیش معشوقه زیبا و گل مانند من.

برداشت: عزیز دلم، تو لیلا هستی و من مجنون تو، من بندهٔ تو هستم و تو سرور منی.

برداشت: دل به خاطر غم تو مانند قطره‌ای خون شده و اشک‌هایم در لیوان من ریخته می‌شود.

برداشت: آن خانه‌ای که چهره تو در آن نباشد، ویران و خالی خواهد شد.

برداشت: محبت و بخشش تو مایه سپاسگزاری است، و خشم و تندی‌ات مانند آتش سوزان است. تو هم باعث خوشی من هستی و هم دردی که مرا می‌سوزاند.

برداشت: هرجا که با صدای دلنشینت بگذری، خاک زمین به قدمت سر تعظیم می‌گذارد و چشمان من از شوق و اشک پر می‌شود.

برداشت: او می‌گوید که بهار از درد و حسرت ناله می‌کند، چون هزار بار به زیبایی‌های من نگاه نکرده است.