شمارهٔ ۵ - غزل

این شعر نغمه‌ای عاشقانه است که درباره عدم آزردگی و زیبا بودن ارتباط عاشقانه صحبت می‌کند. شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که زلفش را به هم نریزد و از درهای سلامت و محبت دور نشود. همچنین از او می‌خواهد که در احساسات و ارتباطاتشان به آرامش ادامه دهند و او را مانند گذشته آزرده و خسته نکند. شاعر از یار می‌خواهد که با صدای دلنشینش باعث خوشحالی و آرامش شود و از او می‌خواهد که روزهای عمرش را بی‌نقص و با شادی سپری کند.