شمارهٔ ۲ - غزل

برداشت: یقین دارم که امشب ناله و زاری من اثری ندارد؛ چرا که یار مست است و توجهی به گریه‌های من نمی‌کند.

برداشت: ای مؤذن این خدا خدا گفتنت ثمری ندارد؛ چرا که امشب خدا، خدای شماست، نه خدای من.

برداشت: یار من با بی توجهی خونم را ریخت و پایمال کرد و تاوان و خونبهای مرا نداد؛ وقتی هم که دست به دامنش شدم همه چیز را انکار کرد.

برداشت: این بیت به احساسی عمیق اشاره دارد که شخصی خواهان خون ریختن یا فدا کردن خود برای معشوقش است. او از معشوق می‌خواهد که خونش را با دست لطیف و نازنین خود بریزد و تأکید می‌کند که هیچ پاداش یا خون‌بهایی به بزرگی عشق و فدای او وجود ندارد. در واقع، این بیان نمادین از عشق و فداکاری است که نشان می‌دهد شخص حاضر است تا چه حد برای معشوق خود هزینه کند.

برداشت: بهار! اگر شبی صد بار از غم دوست بمیرم، هنوز هم این مجازات درخور جرم من که عشق و محبت بوده نیست.