ارمغان بهار

فقرۀ ۱۱۲

سرودهٔ ملک‌الشعرا بهار
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

شراب به پیمان (‌یعنی به اندازه‌) خور چه هر که او شراب بی‌پیمان خورد، بسا گنه که از وی آید.

۲

اگر باده نوشی به پیمانه نوش

به آیین مردان فرزانه نوش

۳

کز افزونی می ز دل‌ها گناه

برُوید، چو از تند باران گیاه

۴

وگر گفتهٔ من پسند آیدت

مخور می که از می گزند آیدت

۵

بود سوزیان این می لعل‌پوش

زیانش ز تو، ‌سودش از می‌فروش

بازگشت به سروده‌های ملک‌الشعرا بهار